امروز که این متن را برای دهه هشتادی ها می نویسم متولدین سال ۱۳۸۰ در ایران ۱۸ ساله هستند. این متن و این نوشته به این دلیل است که به آنها بسیار امیدوارم، نسل جدید ساختارشکن است و مثل بولدزر آمده است که خراب کند و از نو بسازد و این فوق‌العاده است.

نسل جدید حرف‌های کهنه‌ای که در گوش ما خوانده‌اند را نمی‌داند و اگر هم شنیده، بسیاری از آنها را قبول ندارد. نمی‌پذیرد به راه و رسم گذشتگان زندگی کند. دهه هشتادی‌ها بهتر از دهه هفتادی ها هستند چرا که هفتادی ها هم یکجاهایی پایشان گیر بود اما دهه هشتادی‌ها اصولا «آزاد» هستند.

حالا که از ساختارشکنی شما تعریف کردم و خوشتان آمده، پیشنهاد می‌کنم وقت بگذارید و یک فایل صوتی حدودا ۱۰ دقیقه‌ای را به نام «پارادایم و پارادایم شیفت چیست؟» بشنوید.

اینجا می‌خواهم به عنوان کسی که سنش از سی سال گذشته است برای شما مطالبی را بنویسم. نه آنقدر پیر و سن بالا هستم که شما را درک نکنم و آنقدر به شما نزدیک، که بی‌تجربه باشم. زندگینامه‌ی مرا هم اگر بخوانید می‌بینید که دنیای پرچاله چوله‌ای را پشت سر گذاشتم. امیدوارم این حرف‌ها به کارتان بیاد و یکسری سرنخ برای ساختن بهتر زندگی دلخواهتان باشد.

این کاریکاتور هم قشنگه انصافا، یکی از حرف‌ها و تصوراتی که در مورد شما بر و بچه‌های نسل دهه هشتاد دارند این کاریکاتور هست، یکمی نگاهش کنیم، بخندیم و بگیم «اوهوم، پــ چــــی 🙂 » و بعدش بریم سراغ چند تا نکته که به خاطرش اومدید اینجا:

http://zaman.link/dahe80

عاشق شدن را، عشق را، معشوقه بودن را تمرین کنید

به قول حافظ «عاشق شو ار نه روزی کار جهان سرآید» عشق و عاشقی و معشوقه بودن، از بهترین و برترین تجربه‌های آدمیزاد هست. من از سن ۱۳ سالگی عاشق دختر همسایه شدم. هر روز هم یکبار بیشتر اون هم توی راه نمی‌دیدمش. تجربه‌ای که با عمق ِ جانم ازش لذت می‌بردم، اما خب، تجربه‌ی طولانی مدتی نبود. بزرگ‌تر که شدم آن دختر همسایه را برای همیشه فراموش کردم. رفتم دنبال زندگی خودم. شاید باورتان نشود، اما دیگر دوستش نداشتم! (اما در زمانی که او را عاشقانه نگاه می‌کردم، واقعا دوستش داشتم.) این تجربه‌ها نه گناه است، نه عذاب الهی، حق هر انسانی است که دوست داشتن و دوست داشته شدن را تجربه کند.

من قبلا یک متنی را نوشته‌ام بنام «جای خالی عاشقانه‌های زنانه و زنانه‌های عاشقانه» اگر حوصله‌تان کشید، سری به آن بزنید. دوره و زمانه‌ی ما که آدم‌ها با نامه‌های لای دیوار با همدیگر حرف می‌زدند یا تلفن‌هایی که گاهی پدرش جواب میداد 😉 اما شما ارتباطات جدیدی را تجربه می‌کنید. بهتر است سواد جنسی خودتان را افزایش بدهید. تا می‌توانید از منابع معتبری (مثل رادیو لیبیدو) در این مورد بشنوید و بخوانید. من یکسری نامه‌ی عاشقانه هم دارم به نام «نامه به گل» وقت کردید اونها رو هم بخوانید

زبان انگلیسی شما مثل بلبل باشه لطفاً

زبان مادری شما هرچه می‌خواهد باشد، اگر این خط را به فارسی می‌خوانید و می‌فهمید باید بدانید که دنیای جدید، دنیای ارتباطات جهانی است. برای این ارتباط نیازمند ِ دانستن زبان های خارجی هستیم

(الان که این متن را می‌نویسم زبان انگلیسی از نان شب برای شما واجب‌تر است، شاید بعدها زبان چینی یا اسپانیایی واجب‌تر شد). پس وقت بگذارید و هر روز (تکرار می‌کنم) هر روز برای یادگیری زبان انگلیسی خودتان وقت بگذارید.

یاد گرفتن یک زبان جدید، با خودش فرهنگ ِ جدید دنیای جدید می‌آورد. مادر بزرگ پیرم می‌گوید: من چشم دارم اما کورم، چون نوشته‌ای را می‌بینم اما نمی‌توانم بخوانم! حالا انگار حکایت ماست، چشم داریم متن‌های علمی و سخنرانی‌های بزرگان دنیا را به انگلیسی می‌بینیم و می‌شنویم اما مثل کورها و کرها اصلا نمی‌فهمیم چه می‌گویند!

سیگار، مواد، فیلم پـ..ــور.ن ممنوع!

می‌دونم هر یک از این‌ها دور و بر شما زیاد هست. اما خب، اگه دوست دارید زندگی شما به فنا نره، پیشنهادم اینه که از این‌ها دوری کنید. لااقل تا سن ِ ۲۰ سال صبر کنید و غرقش نشید، بعد که فهمیدید چی به چیه دیگه خود شما هستید که تصمیم می‌گیرید چکاری بکنید یا نه.

من هم با شما موافق هستم که واقعا سخته و نمیشه، اما اگر کسی بتونه یادبگیره که جلوی خواسته‌های آنی خودش مقاومت کنه، احتمال زیاد موفقیت‌های بسیار بیشتری را در زندگی به دست میاره.

یک آزمایشی هست به نام آزمایش شیرینی مارشملو که روی بچه‌های دبستانی و پیش‌دبستانی انجام دادند. فیلم آزمایش را اینجا برای شما می‌گذارم، اگر دوست داشتید در مورد نتایج این آزمایش بیشتر بخوانید به این آدرس بروید:

بهترین فیلم‌های تاریخ سینما ایران و جهان را ببین و لذت ببر

فیلم دیدن می‌تواند زندگی شما را متحول کند، البته فیلم خوب و استخوان‌داری که ارزش چند بار دیدن داشته باشد. هرچند من هم سن و سال شما بودم معتاد تلوزیون و فیلم بودم، اما اگر جای شما باشم سعی می‌کنم وقت ارزشمند خودم را صرف دیدن فیلم‌های خیلی خیلی خوبی بکنم که توسط همه‌ی کشورهای دنیا ساخته شده است. (حالا یکمی هم قدیمی ممکنه باشه، اما واقعا ارزش یکبار دیدن رو داره).

من یکمی دیر شروع کردم به این کار و فکر می‌کنم ضرر کردم، اما خب، دارم بهترین فیلم‌های تاریخ سینمای ایران و جهان رو می‌بینم و به ترتیب به دوستان خودمم معرفی می‌کنم. اگر دوست داشته باشید می‌توانید در این آدرس همه‌ی فیلم‌های معرفی شده را پیدا کنید. امیدوارم براتون جذاب باشه. (برای مثال فیلم جنگجوی طلح طلب یا peaceful-warrior و فیلم آلفا می‌تونه خیلی خیلی حرف برای گفتن داشته باشه. حداقل هم دوبار باید دیدش 🙂 )

یک وبلاگ یا سایت شخصی داشته باش، حالشو ببر

من قبلا طی چند هزار کلمه درباره‌ی «مزایای نوشتن» مطالبی را نوشتم (مثلا این پست را می‌توانید بخوانید) راستش را بخواهید من از حدود ۱۷ سالگی وبلاگ دارم و قبل‌ترش هم دفترهایی برای زندگینامه و گزارش روز داشتم که هر روز یا هفته‌ای چند خط درباره‌ی زندگی خودم می‌نوشتم.

راه‌اندازی وبلاگ خیلی ساده است. توی ۵ دقیقه میشه یک وبلاگ بجای صفحه‌ی اینستاگرام و کانال تلگرام راه‌اندازی کرد. نمی‌گم آنها را نداشته باشید، نه! اما باور کنید نوشتن در وبلاگ صدبرابر بهتر از نوشتن در کپشن شبکه‌های اجتماعی هست. کسی این موضوع را می‌فهمد که حداقل ۳۰ تا پست در وبلاگ منتشرش کرده باشه. یادتون باشه که اگر وبلاگ رایگان راه‌اندازی کردید، بعد از چند ماه یا چند سال نوشتن، وب‌سایت رسمی خودتان را راه‌اندازی خواهید کرد. یک اتفاق مهم برای هرکسی که بعد از سال ۲۰۲۰ میلادی زنده است!

البته قرار نیست متنی بنویسید که مرزهای دانش جابجا بشوند! هر روز از هر چیزی که خوشتان آمده یا نیامده بنویسید همین (مثلا آخرین تجربه درونی، سفر، دوستان، آخرین اهنگ و ترانه‌ای که شنیدی یا فیلمی که دیدی و مدل موهایت و هر چیزی که دلت می‌خواهد. فقط چند خط بنویس، همین)

اگر هم می‌خواهید روش‌های وبلاگ‌نویسی را یاد بگیرید این مطلب می‌تواند به شما کمک کند. اگر هم می‌خواهید همه‌ی نوشته‌های مرتبط با «نوشتن» را بخوانید، اینجا را کلیک کنید.

جون عزیزت، ورزش نشه فراموش

هر چی در مورد ورزش بگم کم گفتم. اصلا مهم نیست به چه ورزشی علاقمندی، فقط ورزش کن. نچسب به گوشی و کنج خونه مچاله نشو. بپر بالا پایین، تا می‌تونی تحرک داشته باش و ماهیچه‌های بدنت رو بساز. سیکس‌پک بساز و از خوشتیپ بودن خودت لذت ببر بذار بقیه هم لذت ببرند 😉

هرچقدر بدنت رو توی این سن بسازی، انگار بتن‌ریزی یک ساختمان رو درست حسابی انجام دادی. بعدها کلی می‌تونی از داشتن این بدن لذت ببری دخترجان، پسرجان… یک ویدیو کوتاه انگیزشی-آموزشی دختر خانم ورزشکار رو ببین یاد بگیر!!

این‌ها به عقل من رسید، شما پیشنهادی دارید؟

این حرف‌ها تا الان به ذهن ِ من رسیده و البته قصد دارم چندتای دیگه هم بازم بگم و بنویسم براتون. اما برای من بنویسید که آیا با این حرف‌ها موافق هستید؟ چیزی هست که من از قلم انداخته باشم؟ لطفا برای من بنویسید. خوشحال می‌شوم این لیست را با هم کامل کنیم.

لطفا به این مطلب امتیاز دهید 🙂
[Total: ۱۱ Average: ۴.۳]

28 thoughts on “نکته های مهمی که یک دهه هشتادی باید بداند

  1. Sita says:

    سلام من ستایشم و متولد ۸۳ ام نظراتتون خیلی مفید بود و واقعا لذت بردم من به عنوان یک دهه هشتادی کارهای زیادی کردم حتی عاشق شدم کتاب خوندم ساز یاد گرفتم ورزش رفتم زبانمو تقویت کردم در کل فکر نکنم چیزی نبوده باشه که من انجام نداده باشم به جز چیزهایی که برای خودم ممنوع کردم در حال حاضر ۱۵ سالمه و سن نوجوانی هم تا زیر بیست ساله ،من دو سال دیگه کنکور دارم میخواستم بدونم برای این تابستون قبل کنکورم چه کارهایی میتونم بکنم؟

    • سجاد سلیمانی says:

      سیتا جان همه‌ی این کارهایی که گفته شده رو شروع کن یواش یواش انجام بده و از زندگیت لذت ببر
      این‌ها در مجموعه کمک می‌کنه عمیق‌تر و پربارتر زندگی کنی.
      اگر پیشنهاد بهتری داری خوشحال میشم بگی و ما هم استفاده کنیم ازش

  2. فاطمه says:

    به نظرمن باتوجه به جامعه امروزی وگسترده بودن ارتباطات مابایدباهمسن وسالامون درخارج ازایران هم صحبت کنیم وهمچنین علاوه برانگلیسی بایدیه زبون دیگه هم یادبگیریم مثلامن هم دارم انگلیسی یادمیگیرم هم ترکی استانبولی

  3. باران says:

    من به عنوان یک دهه هشتادی وقتی این متنو خوندم کاملا قبول کردم که این کار ها خوبه…
    اکثر خانواده هایی که دهه ی هشتادی تو خونه دارن هی میگن این کارو بکن این کارو نکن و دلیلی نمیدن…من خودم به شخصه تا دلیلی برای انجام کاری نبینم انجامش نمیدم…

    یه جای دیگه در مورد دهه هشتادی خوندم که مثل مشا نصیحت و پیشنهاد میداد اون سایت برام بد بود چون مثل خانواده ها گفته بود این بکن اون نکن
    این سایت خیلی کمکم کرد ممنون بابت نوشتن و گذاشتن این پست…

    • سجاد سلیمانی says:

      ممنونم باران از حضورت و زمانی که اینجا خرج کردی. خوشحالم که پیشنهادها رو دوست داشتی.
      من به مرور دارم این نوشته رو تکمیل می‌کنم

      اگه وقت کردی، نظرت رو راجع به اینها بنویس. کدوم‌ها بیشتر بهت حس خود داد چرا؟ و جای چه پیشنهادی خالیه؟

  4. میترا - یک دهه هشتادی says:

    من یع دهه هشتادی ام
    متنتون خوب بود
    من نوعی از این خسته شدم که هی با بقیه نسل ها مقایسه میشم توی یه خانواده مذهبی هستم ک با افکار نوع بزرگ شدن خودشون تو دهه ۵۰ و ۶۰ با من رفتار میکنن درک نمیکنن من اخلاقیاتم فرق داره تفاوت سنی بالاییم دارم و اون خانومی هم ک گفت بریم پیش مشاور مامان من به شخصه میگه مگه دیوونم
    هنوز درک کاملی از مشاوره نداره
    من ب زور دارم زندگی میکنم ب امید روزی ک اختیارم دست خودم باشه.

  5. مریم محمدی says:

    سجاد عزیز سلام

    به نظرم عالی نوشتی.. درود بر تو. پاسخها رو هم‌خوندم و اونا هم جالب بودند
    اما خود دهه هشتادیها کاش نظر بدن بیشتر

    مثلا اگر دسترسی به مدرسه داشته باشی از حرفهای خودشون بهتر میتونی الهام بگیری.
    یکی از چیزهایی که من بهشون توصیه کردم این بوده که برای حل مسائل سنشون از روانشناس کمک بگیرن و این براشون عادت بشه نه اینکه خودشون رو تنها و درک نشده احساس کنند. من نوجوون سراغ دارم مادر یا پدرشو ورمیداره میاره پیش روانشناس مشکلشونو حل کنند

    دیگه اینکه از این همه وقت آزاد که در آینده دیگه گیرشون نمیاد استفاده کنند و مهارت اندوزی و هنرآموزی کنند. هر چی بهش علاقه دارند تجربه کنند و نزارن برای بعد کنکور و بعد دانشگاه

  6. فواد انصاری says:

    به نظرم میشه سفر و مطالعه رو هم به این بخش اضافه کرد. و اینکه ما توی سن نوجوانی میتونیم نهایت بهره را از شجاعت ببریم و تصمیم هایی بگیریم که در آینده شاید جراتش رو نداشته باشیم . به مهاجرت – تحصیل در خارج از کشور یا شهر دیگر کار کردن و سربازی کردن در شهرهای دور فکر کنید این کار میتونه افق دید آدم ر وسیع تر کنه . به شهر محل سکونت و پدر و مادرتون نچسپید.

  7. حسن کشاورز says:

    سلام سجاد عزیزک
    به عنوان یک دهه ۵۰ ای نظراتم رو می نویسم:
    قاعدتا انسان تا زمانی که چیزی رو از دست ندهد قدر اون داشته رو نمی دونه، در باب پند واندرز هم معمولا برای دهه هشتادی بیشتر شبیه یک طنز تلخ تکراری است. قیاس شرایط الان با آن دهه ها خیلی کمک کننده نیست و هر زمان پاداریم خودش را می طلبد. اما من تجربه خودم رامی گویم و حتما حاصل آزمون و خطا است و بخشی از آن رو می توان به اسم تجربه فقط خاطراه اش رو بیان کرد.
    مناز ۷ سالگی فروشندگی کرده ام البته برای مستقل شده و احساس بزرگ شدن بود و در این مسیر کارهای زیادی رو انجام دادم ولی یک چیز رو خوب فهمیدم هر جا شاگردی بهتری کردم تجربیاتم بیشتر شد و هر جا ادی یادگیری را داشتم تبدیل به یک مشت حرف تئوری و به درد نخور شد .
    پس هنر شاگردی کردن واقعی توانست تا حدی مرا تربیت ذهنی نماید.
    مناز زمانی که درس پرورشی در دبستان داشتم شروع به نوشتن کردم، اون درس برایم خیلی ارزشمند بود چون هم معلمش رو دوست داشتم و هم درسش رو و عکس های فیلم های مورد علاقه ام رو از روزنامه ها برش می زدم و به دفترم می چسباندم و بعد فهیمدم در نگاه مدیریت توسعه فردی به اون می گویند، چشم انداز
    داشتن چشم انداز یا همان آرزوی ترسیم شده در ادامه مسیر به من کمک کرد.
    نوشتن ابزاری خوبی است برای نزدیک شدن و فهیمده شدن خودم ( اهدافم، نگرانی های، محددیت ها، فرصت ها،‌ و برنامه ها را نوشتم )
    بعداش که فکر می کنم از عشق های اولیه بی نصیب نماندم ولی به وقتی بزرگتر شدم، دیدم که چقدر کودکانه و معصومانه بوده، ولی به بودنش نمی ارزید.
    به نظر من کمال در پختگی است و پختگی در دانستن و بعد عمل کردن و بعد تجربه اندوزی است . والا غیر، بیهودگی است.
    یکی از بهترین مربی های و معلم هایم بود که همیشه مرا در همه حال راهنمایی می کرد و من هم از او یادگرفتم به اندازه تمام دوران تحصیلم .
    داشتن یک فرد بزرگتر و دوست داشتنی از خودمان می تواند بسیار مفید باشد، بخصوص که آن فرد هم اهل دل باشد و هم اهل علم و عمل والا غیر بیهودگی است.
    امروز به این افراد می گویند، منتور که البته داشتن آن نعمتی است که نصیب هر کسی نمی شود.
    یکی از قوانینی که مرا کمک کرد، در آخر هر سال به قضاوت خودم می نشستم، و به خودم امتیاز می دادم که چقدر توانسته ام به اهداف پایبند باشم و به آن برسم و برای سال آینده هم برنامه ریزی می کردم. واقعا کار خسته کننده و طاقت فرسای بود. ولی می ارزید.
    و کار آخر هم مطالعه بود آن هم کتاب کاغذی و ترکیبی از همه کتاب ها، این کار کمکم کردکه در زمانی که دچار خستگی می شدم و کسی برای مصاحبت نبود روبه کتاب هایم بکنم و تنهایم را با آنها سر بکنم.
    بقیه زندگی هم نه یاد گرفتنی است نه آموختنی، چیزی از جنس تجربه کردن است. اما آگاهی و دانستن را می توان آموخت.

  8. مینا says:

    سلام.من متولد دهه ٨۰نیستم و این سن رو گذروندم (دهه شصتی ام)
    مطالب رو خوندم مختصر و مفید بود و میشه گفت حرف دل خونواده ها.با یه بخش از حرف هاتون کاملا موافقم و شدیدا به دوستان دهه٨۰ام توصیه میکنم از لحظه به لحظه زندگیتون استفاده کنیند و در پی پیشرفت و سازندگی خودتون باشید.از زندگی اتفاقات بزرگ بخواهید و برای رسیدن بهش تلاش کنید.

    دوستان دهه٨۰عزیز کتاب خوب زیاد بخونین.رمان از نویسنده های بزرگ جهان.فیلم ببینید از کارگردان های به نام جهان.و در تلاش باشید که همیشه به روز باشید.

  9. شبنم says:

    سلام
    جناب سلیمانی عزیز
    مطالبی که نوشته بودی به جا و درست بود و میشه یه چیزایی بهش اضافه کرد
    چون همه اینها که نوشته بودی واسه زندگی بهتر و داشتن احساس رضایمندی از زندگیه. یادگرفتن مهارتهای زندگی، مثل اینکه چطور تعارضاتشون رو با محیط یا آدمها یا موقعیتها حل کنن، رابطه عاطفی و کنترل خشم، تعامل با دیگران و…

    یه مثال جالبی از دکتر صاحبی شنیدم که تو ذهنم حک شده
    ایشون میگفتن ما یه جعبه ابزار تو ذهنمون داریم که وقتی مشکلی پیش میاد سریع میریم سراغش و کیفیت زندگی ما به ابزارهای این جعبه بستگی داره
    این جعبه ابزار پر شده از تجربیات و دانسته های ما ،هرچقدر ابزار متنوع تر و تخصصی تر داشته باشیم نتیجه رفتار و عکس العمل ما بهتر خواهد بود
    بنابراین بچه ها باید سعی کنن این جعبه رو پر از مهارتهای زندگی کنن که در واقع ابزار ما برای ارتباط و زندگی و نهایتا احساس رضایتمندی ما از زندگیه
    مهارت های زندگی رو میشه با کلاسهای آموزشی و توجه و دقت تو رفتار و عکس العمل آدمای دور و برمون یا حتی آدمهایی که هزاران کیلومتر دورتر از ما هستن یاد گرفت
    بنابراین بچه ها نباید خودشون رو به دوستانشون و اتاقشون محدود کنند حضور تو جمع های مختلف و متنوع و دقت به عمل و عکس العمل هاشون خیلی خیلی مفیده

  10. فاطمه says:

    سلام من فاطمه ۴۰ ساله ومادر یک دختر دهه هشتاد

    بنظرم خیلی بجا بود مواردی که گفتی
    واگه یادگیری مهارت هایارتباطی ازجمله ارتباط بدون خشونت، مهارت تصمیم گیری ،عزت نفس و داشتن لیست سلسله ارزش‌ها در زندگی درکنارش باشه _نه لزوما بصورت حرفه ای _چارچوب عالی تری می شه .

  11. شهلا صفائی says:

    وقتی یه دوره‌ای رو پشت سر می‌گذاریم دوست داریم دستاوردش رو سهیم بشیم و دیگران این مسیر رو ساده‌تر و سریع‌تر طی کنند.
    ولی فکر می‌کنم همیشه جواب نمیده این موضوع. من فکر نمی‌کنم کسی با دیدن یک سری فعالیت برای عملکرد بهتر در آینده، شروع کنه یکی یکی بهشون عمل کردن. خصوصا که مدل ذهنیش از این موارد، فاصله هم داشته باشه. توی تجربه‌ست که آزمون و خطاهاش به آدمی یاد میده و تجربه در بطن زندگی رخ میده.

    هرچند می‌دونم که هدفت اینه که نسل جدید، حداقل کم‌تر توی چاله‌های زندگی ما بیفتند ولی خب بی‌اغراق! فکر نمی‌کنم زیاد جوابگو باشه.

    من می‌تونم یه چیز بگم فقط:
    از زندگی لذت ببرید. و پرسشگر باشید.

  12. زهرا says:

    من الان ۴٠ سالمه و مطالب خوندم خوشبحال دهه هشتادیا که تورو دارند.

    دهه هشتادیا برا گرفتن دانش به منبع موثق رو بیاورند.ایران هخامنشى را احیاء کنند به هویت ایرانشون ارزش قائل بشوند.برا خودشون هدف داشته باشند و برا رسیدن بهش تلاش کنند

  13. Zahra says:

    متنش واقعا عالی بود بخصوص در رابطه با یادگیری زبان… من متولد ۷۹ام و واقعا ب یادگیری اساتید بزرگی ک چه در ایران و چه در خارجند علاقمندم بنابراین یادگیری زبان الزامیه…

    بنظرم شما بخوبی متوجه شدید ک عصر ما متفاوته و واقعا مدرن تره اما خیلی از جوونا و دوستام هسن ک اصن ب این نکاتتون توجه ندارن و بنظرم رشد یک جوون تو این دوران هم سختره و هم نهایت راهش بهتره وتکامل بیشتری داره…بنظرم تو این سن خیلی نگرشا رو باید عوض کرد و بهترین کار همینه چندتا نگرشا عوض نشه هیچ کدوم نکات صورت نمیگیره…

    تو این سن بنظرم بیشتر وقت باید بره روی تغییر باورا و نگرشا چیزایی ک شاید بخوردمونم دادن… هرچن نکات شما واقعا عالی بود

  14. مختار راد says:

    ببخشید که دوباره برگشتم اول صف چون به چیز دیگه هم به ذهنم رسید و احساس کردم مهمه.
    مهمه چون شبیه یک ***رازه! *** که همه بهش دست پیدا نمی کنند.

    یعنی به شکلی عمیق و وجودی درکش نمی کنند. درست شبیه همون «عشق» که تا کسی تجربه نکرده باشه ، واقعا براش یک رازه. اما قبلش از یک شکست بگم و بعددرباره اون راز حرف بزنم.

    سالهایی از دوره نوجوانی و رویاپردازی درباره آینده ای که برای خودم رقم خواهم زد (یا دنیا رقم خواهد زد، چون در هیچ کدوم از رویاهام واقعا تلاش جدی مد نظرم نبود) گذشت تا به دانشگاه رسیدم. در دانشگاه تجربه عمیقی از آرمان گرایی و تلاش شدید برای حرف زدن و نمایش دادن ایده آل ذهنی خودم از فرهنگ و ارتباطات و سیاست و اعتقادات داشتم. وارد فعالیت های سیاسی دانشجویی شدم و با همه بی تجربگی هام شروع کردم به یکی یکی آزمودن انواع خطاهای ارتباطی و اعتقادی! که البته از شخصیت ساده و بی آلایش و متعصب من یک شخصیت جدی و آسیب پذیر (به معنی کسی که حاضره زخم بخوره اما برای هدفش کاری انجام بده) و به شدت بی تعصب ساخت.

    همه اینها تازه داشتند من رو آماده می کردند. این چالش ها برای نوجوان پاستوریزه شهری خیلی سنگین اما سازنده بودند. اما نه به اندازه کافی. حتی تجربیات دوران خدمت هم که تجربیات آموزنده ای در روابط اجتماعی و اولویت بندی ارزش ها بودند، به اون سهمگینی نبود. این حرف رو جدی بگیرید. مقدم شمردن اولویت های ارزشی و فداکردن ارزش های ثانوی برای یک ارزش، تجربه تلخی در جامعه ما برای همه آدم ایجاد میکنه به قدری که نمی تونی با همه دوست باشی و به شدت دشمن تراش خواهی شد. آزمون و چالش های خدمت یادم داد که باید ذکاوت و هنر این رو داشته باشم تا یاد بگیرم چگونه با کمترین هزینه ممکن ، اون اولویت ها رو حفظ کنم و اطرافیانم رو قایل به پذیرششون کنم.

    پله پله تا ملاقات خدا نرفتم اما پله به پله ، داشتم اماده می شدم تا پا در جامعه ای بگذارم که همه آدم ها زودتر از من این آزمون ها و درس ها رو پشت سر گذاشته بودند و من صدها پله عقب تر بودم. شاید بخاطر تعصب و آرمانگرایی این هزینه رو دادم. لکن حالا میخوام بگم تجربه سالهایی که در جامعه به کار و فعالیت مشغول بودم، چی بود. زندگی مستقل در شهر های غریب، و از بین رفتن حمایت های خانوادگی، با من کاری عجیب کرد. تجربه مدیریت هزینه های زندگی، تجربه واقعا طاقت فرسای جدایی، پوج شدن یکباره همه انگاره های ذهنی، از بین رفتن احساسات خودخواهانه و برتری طلبانه ، محو شدن امید های واهی به آدم ها ، همه اینها به یک کنار. اون راز به کناری دگر!

    حالا می تونم بگم بزرگترین درسی که زندگی به من داد، ***«درست بودن»*** بود! همین یک کلمه ساده که سالهای سال رفتم تا بهش برسم. ساده نگاه نکنید. مثل عشق در نظر بگیرید که تا تجربه اش نکنید درکش نمی کنید. «درست بودن و درست کردن» ، چیزیه که همه آدم های نسل۵۰ و ۶۰ و ۷۰ نمی تونند به سادگی درکش کنند. علت های زیادی هم داره که مجال نیست اینجا گفته بشه. لکن خیلی وقتا ما درست کار نکردیم و به بیراهه رفتن عادت کردیم و اولین پیش فرض ذهنی مون بوده. بخاطر همین هم بوده که ساختن اینقدر دوراز ذهن و دسترس ما شده.

    من هم مثل خیلی آدم ها دیگه تو فکر بهره برداری از فرصت ها بودم . فرصت کمتر کار کردن. فرصت ماست مالی کردن. فرصت دلالی کردن. فرصت جیم شدن. فرصت توجبه کردن. فرصت زیرآب زدن. و همیشه هم خوب بردم اما به جای خوبی نرسیدم. صادقانه باید بگم هیچوقت به این شدتی که الان دارم با درست بودن و درست کردن، به موفقیت و بزرگ شدن نزدیک میشم، نزدیک نشده بودم. ارتباطش رو با فیزیک و دو دوتا چهارتای این دنیا درک نمی کنم. اما اثرش رو دیدم. و درک کردم. این چیزیه که با دیکته از سوی خدا و پدر و قرآن و اعتقاد، ایجاد نمیشه. این راز چیزیه که تا غرقش نشی و ازش خیس نخوری و مثل یک عاشق، گرفتارش نشی، نمی تونی بفهمیش.

    دهه هشتادی عزیز، این «درست بودن» چیزیه که نمیتونی از نسل های قبل از خودت یاد بگیری، این راز سر به مهری شده پشت همه توجیه ها و محافظه کاری ها و فرصت طلبی ها و ناچاربودن ها و کلاه شرعی ها و همه و همه توجیه های دیگه. یادت باشه هرچقدر بیشتر توی این دام ها بیافتی دیرتر هم این راز رو درک می کنی.

  15. آذر says:

    سلام.مطلب رو خوندم مطالب اجمالی و خوبی رو اشاره کردید.

    فقط دوست دارم یک نکته رو بگم که توصیه من بعنوان ی دهه شصتی که همه مواردی رو که گفته بودی برای خودم انجام دادم و از وقتم از نوجوونی تا به امروز خوب استفاده کردم ، به دهه هشتادی ها اینه که:

    درکنار همه این موارد و اینکه خیلی جهانی فکر کردن و بین المللی بودن و بروز بودن بیشتر روی بخش هویتی خودشون کار کنن، وطن شناس باشن و بیشتر به تاریخ و فرهنگ کشور علاقه و اهمیت نشون بدن چون تجربه ثابت کرده درخت هرچقدرم پربار باشه ولی ریشه نداشته باشه محکوم به فناست.

    کتاب هم زیاد بخونن ولی نه رمان های ابکی 😊

  16. عباس بقایی says:

    سلام من عباس هستم و به عنوان یک دهه پنجاهی و البته پدر و یک همسر نظر می‌دهم:

    دوست عزیز نوشته ات را خوندوم ،مختصر و مفید .

    ولی به نظرم کمی باعجله و فوری فوتی نوشتی .باتوجه به اینکه صحبت کردن شما بسیار منسجم تر و تاثیر گذارتر هست ،احساس می کنم یک بازنگری بکنی ویک کم بیشتر روش وقت بزارید بسیار بهتر و تاثیر گذار تر خواهد بود .

    البته این نظر شخصی منه .

    • سجاد سلیمانی says:

      سلام ممنونم از شما
      راستش قرار هست به مرور و طی روزهای آینده تکمیلش کنم. اما برای شروع فکر کنم خوبه. کلی ایده و نظر هم گرفتم که باید به مرور تکمیل بشه. قطعا این نقطه‌ی شروع کوچکی هست که به مرور تکمیل خواهد شد.

      قرار هست به نمونه‌ها و الگوهای بسیار بیشتری بپردازم. برای همین باید از یک نقطه‌ی کوچک شروع می‌کردم.

  17. نرگس هستم یک دهه پنجاهی says:

    به نکات خوبی هم اشاره کردید
    و البته ب نظر من این دهه هشتادیهای تندرو آینده نگران کننده ای دارن
    نه همشون بلکه اغلبشون

    مثلا اینکه تو فضای مجازی هیچگونه محدودیتی برای خودشون ندارن
    و ارزش های اونها با ارزش های خونواده ها بشدت متفاوته — خیلی به حریم خانواده پایبند نیستند و گویا بشدت در حال گذر از دنیای سنتی به مدرنتیه هستن و این به نظر من یعنی بحران….

    و خوش بینانش یعنی تغییر ،که اگر با تحول همراه بشه زیباست.
    حالا من میگم اگر بشه فرهنگ ما هم بروز و آپدیت بشه تا بتونیم در مقابل این هجمه فرهنگی و تغییرات مصون بمونیم

    شما بطور کلی ب همه نکات لازم اشاره کردید
    ولی من قدری نگرانی خودم رو ازین اعجوبه های قرن گفتم.
    من تو نوشتن قدری ضعیفم . امیدوارم منظورمو خوب گفته باشم

  18. رها مالکی says:

    سلام . من الان ۳۲ سالمه که این رو می‌نویسم

    خوندم متنش خیلی خوب و ی تلنگر به آدم‌ها. ولی ی چیزی هست که دوست دارم بهت بگم

    لطفن متمرکزتر روی زمان بنویس ، من جای تو بودم همین مطلب چالشی میکردم اقا من دهه شصتی الان این مشکلات دارم

    شمای دهه هشتادی تو ۳۰ سالگی اینارو متوجه نشی چیارو از دست دادی و از دایره رقابت کیا عقب افتادی
    ولی این مفاهیم برای منی که از دستش دادم تلنگر نه اون هفتادی یا هشتادی، مگر همین چیزا رو به ما نمیگفتن چقدر اهمیت دادیم !!

    اون تلنگر ی جوری بزن ی جایی بزن درد داشته باشه 🙂

  19. فاطمه محمودی - یک دهه شصتی says:

    سلام سجاد جان خوبی

    متنت خیلی خوب بود و تقریبا به همه نکات اشاره کردی
    چیزی که من خودم دیدم تو دهه هشتادیا تفاوت نگاهشون به مسایله
    اونا پخته تر فکر میکنن
    اکثرشون مطالعه زیاد داشتن
    به روزن
    در جریانن
    وسایل الکترونیکی و تکنولوژی و خوب میشناسن

    ولی کمتر اجتماعین مگر با هم سنشوند
    تو خودشونند
    و خیلی تو فضاهای ارتباط جمعی بین المللیند
    میان بر ها رو خیلی خوب بلدند
    و بعضا افسرده خوی هستند

    ولی کلا همونطور که گفتی از هفتادیا بهترند:
    ورزش میکنند – موسیقی گوش میدن — کتاب میخونند — فیلم میبینند — بزرگ فکر میکنند — اخبار و پیگیری میکنند — بحث میکنند

  20. مختار راد says:

    دیشب داشتم سنم رو حساب می کردم. ۳۴ سال تمام ، فکر کردن به اینکه بیش از نیمی از عمر، اون هم نیمه خوب و مهمش به چی گذشت اعصابم رو خورد کرد.
    شبیه ماشینی که از بیراهه اومده تو اتوبان حالا فهمیده برای به اینجا رسیدن راه تمیزتر و بی دست اندازتری هم بود. مشکل کجا بود که نسل ما تا ۲۸ یا ۳۰ سالگی راه خودشو پیدا نکرد؟ چطوریه که یه دانشجوی اروپایی توی ۲۴ سالگی میدونه از دنیا چی میخواد ولی ما توی این دوران اوج تعصب روی قانون های عبثی رو تجربه می کنیم ، قانون ها و اعتقاداتی که در ساختن آینده مون اثری ندارند اما در ویران کردن یا ویران موندن، چرا !
    ما دوران مهمی رو سوخت دادیم، افراد آگاهی نبودند که بعنوان بزرگتر راهنمای خوبی برامون باشند. شبکه های اجتماعی نبود. واقعیت ها همیشه فیلترشده بهمون می رسید. اما الان توی سن ۱۸ سالگی هم میشه دنیا رو واقعی تر لمس کرد .
    فقط یک چیز، از واقعیت فرار نکنید، چشمتون رو به روی بی رحمی و مادیگراییش نبندید! اما بیشتر از ما و نسل قبل از ما به زیبایی هاش چشم بدوزید.
    به استثبال واقعیت برید و واقعیت زندگی خودتون رو بسازید. خود واقعی خودتون رو پیدا کنید و همون باشید، بیشتر از اونچه که دیگران می خواهند باشید.

  21. هانیه روزبهانی says:

    سلام سجاد عزیز
    دغدغه ت برام جالب بود و نکات خوبی رو هم بهش اشاره کردی.

    من هم اگر بخوام چیزی اضافه کنم، که بخشی‌ش برآمده از تجربه ست و بخشی ش هم از دانش اندکم از روانشناسی می‌تونم به این نکته ها اشاره کنم:
    اول اینه که حواستون باشه زندگی رو به تعویق نندازید! ما مخصوصا در آغاز جوانی، البته اگر گرفتار کمالگرایی منفی باشیم، خیلی از خوشی های نقد رو موکول می‌کنیم به آینده. به بعد از لیسانس، بعد از ارشد، بعد از مهاجرت، بعد از سرکار رفتن و …
    و کلا نذارید که به اصطلاح روانشناسی یونگ، زندگی نکرده داشته باشید و در تمامیت شما حسرت باشه.
    سن خودتون رو زندگی کنید و کلا توی سن خودتون باشید.

    دوم اینکه توی این سن که سرتون احتمالا خلوت تره سعی کنید با مطالعه و فکر و بحث و…. به مرور پایه‌های جهان‌بینی ‌‌‌‌‌تون رو شکل بدید. برای این کار وقت بذارید. درباره معنا و فلسفه زندگی به یک نتیجه شخصی با تحقیق و مطالعه برسید. البته که در سال‌های بعد ممکنه مدام‌ نظرتون تغییر کنه ولی شما از این سن به بعد نیاز دارید که بالاخره یک نظام ارزشی مشخص برای خودتون داشته باشید. نظام ارزشی ای که خودتون انتخابش کردید نه اون چیزی که سیستم آموزشی دیکته می‌کنه. این جوری هدفمند تر می‌تونید زندگی کنید.

    سوم هم اینکه تا جایی که می‌تونید برای توسعه فردی تون وقت بذارید و خرج کنید. توی خانواده‌‌ها و مدارس درباره چگونه زندگی کردن خیلی چیزی به ما یاد نمی‌دن و ما تقریبا توی این زمینه بی‌سوادیم. درباره حل تعارض، رابطه عاطفی، کنترل خشم، حل مسئله و… معمولا چیزی به ما یاد نمی‌دن.
    پس حتما تو این زمینه‌ها کلاس برید. دم دست‌ترینش دوره‌های مهارت‌های زندگیه.

    و آخر هم اینکه این سن، بهترین زمانه برای شروع خودشناسی. چون شما هنوز خیلی از تصمیمات مهم زندگی تون رو نگرفتید. خودشناسی یک پیش‌نیاز مهمه برای انتخاب شغل، شریک عاطفی و همینطور روابط سالم‌تر، سلامت روان بیشتر و … . خودشناسی چیزیه که همیشه بهش احتیاج دارید تا بتونید از خارزارهای زندگی راحت‌تر گذر کنید.

  22. پریس says:

    مثل همیشه عالی
    متن هاش خوب بود
    میشه گفت یک تلنگر بود برای منِ دختر دهه ۷۰ ای
    تا زودتر به خودم بیام و بفکر آیندم باشم…

  23. نگین says:

    سجاد جان مثله همیشه عالی نوشتی چقدر من رو به فکر فرو میبری ای کاش ما هم تو توی سنه کم همچین حرف هایی رو می‌شنیدیم ای کاش

    خوشم اومد چون دقیقا بچه ها با همین مشکلات دستو پنچه نرم میکنن
    به نظرم اگر بتونی یه نگاهی بندازی ببینی چند نفر تو این سن این پیام رو میبینن و یه آمار داشته باشی از میانگین سنی عالی میشه

    • نگین says:

      این‌ها رو هم باید به نوشته‌ی قبلی خودم اضافه کنم که:

      من با نوجنا سروکار دارم. بچه ها خواهرم نوجوون هستند؛
      به‌ نظرم اونا باید برات بنویسن تا تو بتونی کمک کنی و به حرفاشون گوش کنی وگرنه فکر میکنن مثله پدر مادراشون نصیحت میکنی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.